ستاره سهیل

سهیل ستاره ای گمگشته از تمام ستارگان
دنبال او بگردند خورشید و ماه و کهکشان

او می خندد و خندان می شوند گلهای این بهشت
از خنده باز می شوند غنچه های زمین و آسمان

دست های سهیل چنان گرمی به خورشید می دهند
خورشید حسادت می کند از این دست های مهربان

قصه ها با قهرمان او کامل می شوند ولی
داستان سهیل قهرمان قصه شد در این میان

شعری نوشتم از سهیل و گفتم از شجاعتش
این یادگاری بماند در دفتر او به جاودان

مرسی دوست خوبم (نیره خانم) بهترین غزلی  بوده که برام گفته شده